Angel Asylum: Angelo (I)

posted on 28 Jan 2015 11:01 by asumi  in Fiction

 

งานบริการคือการรู้ความต้องการของลูกค้าและตอบสนองมันให้ได้ดีที่สุด มันเป็นเรื่องที่มิโนนถนัด ใบหน้างดงามแย้มยิ้มเหมือนทุกทีขณะกระสิบข้างหูของชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของบาร์

 

"ผมรู้ว่าลูกค้าต้องการอะไรเสมอแหละครับ"

"ถ้าอย่างนั้น.."

"แค่มือกับปาก แล้วก็..ผมแพงนะครับ"

"แค่นั้นก็ได้"

 

แค่กลีบปากแย้มยิ้ม ดวงตาขี้เล่นแฝงไปด้วยความเยือกเย็นจ้องมองมา ร่างเล็กบอบบางที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอของความลึกลับดึงดูดใจเข้ามาใกล้ เขาก็ตกเป็นทาสของเทวฑูตที่งดงามง่ายดาย

 

 

"ชู่ววว… ใจเย็นๆสิครับ" 

มือเล็กจับมือใหญ่ของอีกคนออกไปวางไว้บนเตียงเหมือนเดิม บ่งบอกชัดว่าเขายังไม่ได้รับอนุญาตให้สัมผัสอีกฝ่าย ริมฝีปากระบายรอยยิ้มหวานก้มลงจูบแผ่นอก นิ้วมือไล่ไปตามแนวกระดุมวนเวียนต่ำลงไป อย่างยั่วเย้าทำให้ชายหนุ่มต้องครางออกมาเบาๆอย่างอดใจไม่ไหว มิโนนหัวเราะคิกคัก ถอยตัวลงมานั่งกับพื้นเอียงคอซบต้นขาอีกฝ่ายอย่างน่ารักน่าเอ็นดูราวกับแมวอ้อนเจ้าของในขณะที่นิ้วเรียวจัดการดึงเข็มขัดออกไปให้พ้นทาง

 

It can never be too fun in the Heaven.

 

บรรยากาศในห้องแอร์เย็นฉ่ำกลับร้อนระอุ ริมฝีปากกระทบเนื้อรูดรัวเร็วก่อให้เกิดเสียงหยาบโลน มือใหญ่ลูบหัวไล้ผมนุ่มอย่างเพลิดเพลิน เสียงครางในลำคออย่างพึงใจเมื่อความปรารถนาที่เต็มล้นได้รับการปลดปล่อย ภาพเด็กน้อยใช้ลิ้นเลียกลีบปากเก็บคราบน้ำสีขุ่นให้หมดดูแสนจะยั่วยวน

 

มิโนนขอตัวเข้าห้องน้ำอย่างสุภาพ เปิดก๊อกน้ำบ้วนปากล้างกลิ่นคาวไปให้หมดและวักน้ำล้างหน้า ดวงตาสีแดงจากแสงไฟวอร์มไลท์สะท้อนภาพในกระจกจ้องตรงมาอย่างเย็นชาพอๆกับสายตาที่ส่งออกไป

ไม่มีอะไรยาก แค่ทำให้ลูกค้าพอใจเขาจะเป็นฝ่ายมีชัย มิโนนเป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้ เขาทำมาทั้งชีวิตไม่ใช่หรือ

 

"เธออยู่ต่อไม่ได้เหรอ"

"ผมต้องขออภัยแต่กฏก็คือกฏครับ"

 

ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเสียมิได้ ไม่มีลูกค้ารายใดชอบการปฏิเสธหลังจากจ่ายเงินมหาศาลเพื่อที่จะได้รับการบริการชั้นเยี่ยม

แต่กฏก็ย่อมเป็นกฏ แม้จะเป็นกฏส่วนตัวที่มิโนนตั้งขึ้นมาเพื่อตัวเอง ร่างเล็กเข้าไปนั่งตักซุกซบออดอ้อน จูบริมฝีปากอย่างเร่าร้อนเอาใจแล้วช้อนตาฉ่ำเยิ้มมอง

"คุณจะโทรหาผมอีก ใช่มั้ยครับ?"

"แน่นอน... แน่นอนเด็กน้อยของฉัน"

 

I told you it's easy.

 

มือใหญ่ประคองเอวเล็กไว้ จุมพิตแก้มนุ่มซุกไซ้คอระหงจนพอใจก่อนจะยอมปล่อยให้มิโนนออกจากห้อง หน้าสวยยิ้มหวานน่ารักพร้อมโบกมือลาอย่างมีจริต เพียงแต่เมื่อประตูปิดลงท่าทีกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง สีหน้ากลับเปลี่ยนเป็นนิ่งเรียบขณะเดินผ่านทางเดินที่เงียบงันตรงไปยังลิฟท์ ยืนรอนิ่งสงบ

สมองทำงานอย่างงรวดเร็วปะติดปะต่อเรื่องราวเข้ากับชิ้นส่วนข้อมูลที่ได้รับมา กลุ่มค้ายาของโคลัมเบียกับสเปนน่าจะใกล้ปะทะกันเต็มที ถ้าหาทางกันมือที่สามไว้แล้วเข้าไปจัดการเองน่าจะได้ของดี โกดังฝ่ายใดก็ไม่ใช่ปัญหาแม้จะดีกว่าถ้าเป็นของโคลัมเบีย จากนั้นเรียกตำรวจมาเก็บกวาดที่เหลือ

คิดได้ดังนั้นก็พิมพ์ข้อความเป็นโค้ดสั้นๆส่งไปหาเคททันที เสียงสัญญาณเตือนพร้อมกับประตูลิฟท์เปิดออกที่ชั้นพื้นดิน ภาพล็อบบี้ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยผู้คนขวักไขว่ในยามดึกค่อยๆปรากฏขึ้นจากรอยแยกประตูจนบานเปิดกว้างเห็นเต็มตา มิโนนปิดปากหาวน้อยๆขณะเดินออกจากโรงแรมหรูใจกลางเมือง ถือว่าจบงานไปอีกวัน

ขณะที่มองผู้คนยามค่ำคืนตามถนน ชายขี้เมาที่โวยวายเสียงดังอยู่นอกผับไม่ห่างจากโรงแรมที่จากมานักทำให้เขานึกถึงเพื่อน หรืออดีตเพื่อนคนหนึ่งขึ้นมา เมื่อรู้เรื่องที่มิโนนทำเข้าเขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟและต่อว่าด้วยคำพูดร้ายกาจมากมาย สกปรกโสโครกหน้าไม่อายอะไรทำนองนั้น.. มิโนนไม่ได้อยากจำไว้เพียงแต่สมองไม่เคยจะลืมเลือน จึงทำได้แค่เพียงพยายามไม่ไปขุดคุ้ยคิดถึงมันขึ้นมา

ตัวเขาเองไม่เข้าใจนักว่าทำไมเพื่อนผู้หวังดีต้องแสดงออกเช่นนั้น ทั้งร่างกายนี้เขาก็ใช้อยู่ การกระทำล้วนแล้วแต่เป็นของเขาเองไม่มีใครบังคับ ไม่มีอะไรต้องโต้แย้งจึงทำเพียงแค่ยิ้มตอบไป หลังจากนั้นมิโนนก็ไม่ได้เจอเพื่อนคนนี้อีกเลย
 
เป็นเรื่องน่าเศร้าที่โดนตีจากทั้งๆที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งการจากโดยไม่ลา
แต่คงไม่จำเป็นต้องสนใจคนที่ไม่ใช่เพื่อนอีกต่อไป
 
โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นดึงความคิดเรื่องเพื่อนเก่ากับคำด่าทอที่วนเวียนอยู่ตกไปชั่วครู่ ชื่อบนหน้าจอโชว์ตัวอักษรภาษาอังกฤษ "K" มิโนนกดรับทันที

 

"เคท"

"สวัสดีมิโนน ขึ้นเครื่องบินรอบถัดไปไปที่JFK Whiteจะรออยู่ที่นั่น"

"รับทราบ ตอนนี้ดึกแล้วนะ พักผ่อนด้วยเคท"

"ขอบคุณมิโนน แต่เธอก็รู้ว่าพวกเราไม่หยุดพัก"

"นั่นสินะ"

"แล้วคุยกันใหม่"

 

หญิงสาวอีกฝั่งวางสายหลังจากพูดจบ มิโนนถอนหายใจหน่อยๆ เป็นอันต้องพับความคิดเรื่องที่นอนนุ่มสบายไปทั้งๆที่คืนนี้กำลังง่วงได้ที่เสียด้วย

ร่างเล็กโบกมือเรียกแท็กซี่กลับห้อง จับเสื้อผ้าสองสามชุด พาสปอร์ต แว่นตาดำกับหนังสือฆ่าเวลาลงกระเป๋าแล้วตรงไปที่สนามบินทันที มิโนนลงจากแท็กซี่ ซื้อตั๋วหน้าเคาเตอร์ เดินเข้าด่านตรวจคนออกนอกเมืองก่อนเข้าเกทไปสู่เครื่องบิน เขานั่งดื่มลาเต้ชาเขียวขณะเครื่องบินทะบานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีมืดดำ ทุกขั้นตอนผ่านไปอย่างเรียบง่าย

หลังจากเที่ยวบินที่ยาวนาน ระยะเวลา7ชั่วโมงมิโนนงีบหลับเป็นพักๆแล้วสะดุ้งตื่นลืมตาดูสถานการณ์เป็นรอบที่สิบ ในที่สุดนกเหล็กยักษ​์ก็ได้ลงจอดที่สนามบินJFKแห่งNYC ที่ทางออกมีชายชาวเอเชียร่างสูงผู้มีผมเปียยาวสีเงินเทาเป็นเอกลักษณ์ยืนรออยู่ที่มุมเสาของทางออก

หน้าสวยคลี่ยิ้มหวาน โบกมือทักทายอย่างร่าเริง "เฟยหลง!"

 

นัยตาสีเทาในดวงตาเรียวยาวตวัดขึ้นมองจากมือถือที่ตัวเองกดอยู่ ความเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกตามปกติของเจ้าตัวลดลงไปบ้างเมื่อเห็นหน้าอีกฝ่าย เรื่องนี้อาจจะเป็นอภิสิทธิ์ของเด็กตัวเล็กคนเดียว ศีรษะก้มลงเล็กน้อยเพื่อตอบรับ "มิโนน"

 

มิโนนยิ้มกว้างตอบรับ "ไปกันเถอะ"

 

เฟยหลงพยักหน้า ทั้งคู่เดินเคียงไหล่กันออกจากสนามบินมุ่งหน้าสู่ตัวเมือง 

 
 
 

 

asmxhf ・・・ shine ✧ View my profile